Roczna produkcja światowa (2024)

Antymon
Kwestionowane, istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa i niezbędne
Czym jest antymon?
Antymon to kruchy, srebrzystoszary metaloid, który występuje w skorupie ziemskiej jedynie w niewielkich ilościach i jest pozyskiwany głównie z minerału stibnitu. Pomimo swojego niepozornego wyglądu odgrywa on w nowoczesnych technologiach znacznie większą rolę, niż wielu zdaje sobie sprawę. Szczególnie ważny jest tritlenek antymonu, jeden z jego najpowszechniejszych związków, stosowany jako środek zmniejszający palność w tworzywach sztucznych, obudowach urządzeń elektronicznych i tekstyliach. Wraz ze wzrostem globalnego popytu na elektronikę i technologie energii odnawialnej rośnie również presja na podaż tego surowca.
W kilku analizach dotyczących surowców w UE antymon klasyfikowany jest jako surowiec o znaczeniu krytycznym, ponieważ Europa jest niemal całkowicie uzależniona od importu. Jednocześnie rośnie popyt na ten surowiec: antymon zapewnia stabilność, bezpieczeństwo i odporność na wysoką temperaturę w akumulatorach, izolacji kabli i płytkach drukowanych. Zyskuje on na znaczeniu zwłaszcza w kontekście transformacji energetycznej, ponieważ nowoczesne sieci energetyczne, falowniki fotowoltaiczne i systemy sterowania elektrowniami wiatrowymi opierają się na komponentach zawierających antymon.

Ciekawostki o antymonie
Szacowany wzrost popytu
Rezerwy światowe
Główne zastosowania
- Utwardzanie stopów ołowiu i cyny
- Produkcja amunicji
- Środki zmniejszające palność stosowane w tekstyliach i elektronice
- Akumulatory kwasowo-ołowiowe
- Szkło słoneczne do instalacji fotowoltaicznych
- Półprzewodniki (np. antymonek indu) do produkcji szybszych tranzystorów i czujników podczerwieni
- Środek uszlachetniający i dodatek pigmentowy do szkła specjalnego (np. wyświetlaczy)
- Pigmenty do kolorowych szkliw
- Katalizator do produkcji poliestru (PET)
- Zapałki bezpieczeństwa

Zmiany cen
Ze względu na ograniczoną dostępność i dużą zależność od importu antymon jest uznawany za surowiec o szczególnym znaczeniu. W ostatnich latach obserwowano powtarzające się znaczne wahania cen, przede wszystkim dlatego, że Chiny kontrolują większość światowej produkcji. Jednocześnie popyt stale rośnie, zwłaszcza w związku z coraz szerszym zastosowaniem tritlenku antymonu w środkach zmniejszających palność, elektronice i akumulatorach. Niemiecka agencja ds. surowców DERA zwraca uwagę, że w przyszłości popyt może rosnąć znacznie szybciej niż światowa produkcja cukru rafinowanego – scenariusz ten prawdopodobnie doprowadzi w dłuższej perspektywie do wąskich gardeł i dalszych wzrostów cen.
Gdzie występuje antymon?
Głównymi krajami produkującymi antymon są Chiny (około 60% światowej produkcji), Tadżykistan i Rosja. Oznacza to, że Chiny nie tylko dominują w światowej produkcji, ale także kontrolują niemal całość światowego przetwórstwa. Szczególne znaczenie gospodarcze ma siarczkowy minerał – stibnit (Sb₂S₃), którego zawartość antymonu wynosi około 72%. Największe złoże na świecie znajduje się w chińskiej prowincji Hunan. Istnieją również złoża warte eksploatacji w Tadżykistanie, Rosji, Boliwii, Mjanmie i Australii. W Europie praktycznie nie ma znaczących zasobów ani zakładów przetwórczych.

Antymon – kluczowy surowiec dla przemysłu i bezpieczeństwa
Geopolityczne i przemysłowe znaczenie antymonu jest szczególnie widoczne w jego roli jako metalu o znaczeniu obronnym: na przykład amerykańska Agencja Logistyki Obronnej (Defense Logistics Agency) gromadzi duże rezerwy krajowe w celu zapewnienia dostaw dla sił zbrojnych i infrastruktury krytycznej. Również Australia uznaje antymon za jeden z trzech najważniejszych surowców o znaczeniu krytycznym i planuje utworzenie strategicznych zapasów.
Antymon stanowi zagrożenie dla świata zachodniego, ponieważ prawie dwie trzecie produkcji pochodzi z Chin, a światowy proces rafinacji jest tam niemal w całości kontrolowany. Tadżykistan i Rosja są kolejnymi ważnymi dostawcami, ale w czasach napięć geopolitycznych uważa się je za niepewnych partnerów. Poza Azją praktycznie nie ma niezależnych rafinerii – stanowi to strategiczne ryzyko dostaw dla Europy i Stanów Zjednoczonych.
Ładowanie











